Performancing Metrics

اطلاع‌ رسانی تاپیک‌های تعاملی

خداحافظ جک گلسون

نویسنده Raegar Targeryan

جک همیشه یکی از اون کسایی هست که شما همیشه ازش چیزها و کارهای بزرگی میبینید و می‌شنوید. او مصاحبه‌های زیادی انجام نداد، یا حتی  نمایش‌نامه‌های پر سرو صدا نداشت. او همیشه از جنجال‌های جنون آمیز و پرسروصدای معمول بازی شاهان به دور بود. با این حال ما می‌توانیم بگوییم که چیزهای بیشتری از او نسبت به زمانی که برای بازی این نقش انتخاب شد می‌دانیم. اون موقع‌ او فقط «پسربچه ای که توی Batman Begins بازی کرده» بود.

او قبلا کارهای کوچکتری هم انجام داده بود، اما همه‌ی آنها نقش‌هایی ناشناخته و کم اهمیت بودند. و البته زمانی که این پسر برای اولین بار در قالب جافری  دیده شد، اکثر مردم شک داشتند که آیا او میتونه همان جافری باراتیون کتاب باشه؟ کسی که به نظر بعضی‌ها شخصیتی دو بعدی است و اصلا خصوصیت ازرشمندی ندارد. متنفر بودن از این شخصیت کار راحتی بود.

اما ما اینو برای جک میگیم: اون نقشش را همراه با طعم خاصی از شرارت بازی کرد و زمانی که همه فکر میکردند که او کمی مانده است تا به یک کاریکاتور تبدیل شود، او اجرایی فوق‌العاده به مانند The North Remembers  در مقابل لنا هیدی(سرسی) و یا در Dark Wings, Dark Words جایی که شما می‌بینید جافری علاقه‌ای محتاطانه اما درحال رشد به مارجری پیدا می‌کند، از خود نشان داد. هرچند بهترین بخش مورد علاقه من، صحنه تخت پادشاهی همراه با چارلی دنس(تایوین) در The Bear and the Maiden Fair است. جک برای اولین بار جافری را در حالتی کنترل شده  و درحالی که به دنبال بدست آوردن کششی بین خود و پدر بزرگ است بازی کرد….اما  زمانی که تایوین به آرامی از پله‌ها بالا می‌آید، شما میبیند که جافری به آرامی به درون مچاله و آب می‌شود؛ جک شانه‌هایش را جمع می‌کند، بدنش طوری است که انگار دارند شکنجه‌اش میکنند. او دوست داره الان هرجایی باشد غیر از اینجا.تنها چیزی که می‌شود گفت این است که جک به زیبایی در میانه‌ی صحنه این تغییر حالت رو به نمایش گذاشت و به خوبی هرچه تمام‌تر پسرک خام درون این شخصیت روانی خودپسند را برای ما شرح داد.

مطمئنا همه‌ی شما این خبر را که جک دیگر دوست ندارد جلوی دوربین باشد را شنیدید. از نظر من اگر اینکار باعث راحتی جک می‌شود هیچ اشکالی ندارد. نبود علاقه در هرکاری باعث پوچ بودن هدف برای ادامه آن کار می‌شود. در مصاحبه‌هایی که با جک انجام شده به این نتیجه می‌رسیم که این پسر از عقل مناسب تری نسبت به جافری برخودار است. جک قراره سراغ شغل‌های آکادمیک برود.

هر مسیری را هم که طی بکند، ما برایش آرزوی موفقیت می‌کنیم. او با بازی فوق‌العاده‌اش به تعریف و درک داستان کمک بسیار زیادی کرد و یکی از بهترین بازی‌های قرن ۲۱ را انجام داد.

ازت ممنونیم جک، به خاطر این چند سالی که در خانه‌های ما بودی و باعث شدی تا ما از یک سریال لذت بی‌همتایی را ببریم.

درباره نویسنده

Raegar Targeryan

برگشتن به خونه حس خوبی داره،عضوسابق گروه ترجمه و ویراستاری، نویسنده‌ی سایت

۱۴ دیدگاه

  • چرا دیگه بازی نمیکنه حالا ما بدون جک چی کار کنیم!
    آخه کی تو اوج محبوبیت از بازیگری کناره گیری میکنه!
    گود بای پارتی هم براش نگرفتن آخه این چه وضعشه!
    بهرحال بدرود! :D

      نقل قول

  • Shahryar Stark: چرا دیگه بازی نمیکنه حالا ما بدون جک چی کار کنیم! آخه کی تو اوج محبوبیت از بازیگری کناره گیری میکنه! گود بای پارتی هم براش نگرفتن آخه این چه وضعشه! بهرحال بدرود!

    دمت گرم خدایی :) :) :) :)
    خیلی باحالی…

      نقل قول

  • همیشه باری کردن نقش های منفی دشوارتر از نقش مثبت بوده است .

    اما درباره جافری باید گفت که وی یک قربانی بود ، کسی که یا بی تفاوتی رابرت و البته شخصیت شرور سرسی رشد کرده بود و در آخر هم زیر سایه پدربزرگ بی رحم خود بود که دقیقا”‌ به چشم یک حرامزاده به وی نگاه می کرد .
    اگر او را تحت سرپرستی یک لرد دیگر و دور از مادرش نگه می داشتند چنین خباثتی در وی رشد پیدا نمی کرد .

      نقل قول

  • “یکی از بهترین بازی‌های قرن ۲۱”
    این دیگه جوک بود خدایی . خوب بازی کرده ولی در حد خودش نه در حد بهترین بازیگرای دنیا

      نقل قول

  • طاها: “یکی از بهترین بازی‌های قرن ۲۱” این دیگه جوک بود خدایی . خوب بازی کرده ولی در حد خودش نه در حد بهترین بازیگرای دنیا

    وقتی آدم حتی قیافش رو میبینه حالش به هم می خوره لابد خیلی خوب بازی کرده که ما این احساس را بهش داریم!

      نقل قول

  • magenta: همیشه باری کردن نقش های منفی دشوارتر از نقش مثبت بوده است .

    اما درباره جافری باید گفت که وی یک قربانی بود ، کسی که یا بی تفاوتی رابرت و البته شخصیت شرور سرسی رشد کرده بود و در آخر هم زیر سایه پدربزرگ بی رحم خود بود که دقیقا”‌ به چشم یک حرامزاده به وی نگاه می کرد . اگر او را تحت سرپرستی یک لرد دیگر و دور از مادرش نگه می داشتند چنین خباثتی در وی رشد پیدا نمی کرد .

    کاملا غلطه!! مثال بسیار خوبش تامن برادر جافری ۱۸۰ درجه با جافری تفاوت داره!

      نقل قول

  • Siavash: کاملا غلطه!! مثال بسیار خوبش تامن برادر جافری ۱۸۰ درجه با جافری تفاوت داره!

    چون تامن قرار نبود پادشاه شه مادرش کاری باهاش نداشت البته در مورد امور مملکت

      نقل قول

  • دراینکه بازی کردن نقش منفی,آنهم نقش کاراکتری که اکثرا با خواندن کتاب نسبت به او احساس منفی پیداکردن,علاوه بربهرمندی از هنر بازیگری,نیازمند شهامت هم هست.اینکه ببینی کمترمحمبوبی(نمیگم موردتنفر)فقط به خاطر اینکه نقشت را خوب بازی کرده ای,بهترین انگیزه برای خداحافظی ازدنیای بازیگری است.اما جاف,به قول دوستمان از میوه یک زنا بامحارم و تحت سرپرستی پدری خاین به خانواده و زنباره و مادری که حتی نفس کشیدنش همراه با دسیسه است,چه انتظاری میتوان داشت.هیولاهای دوروبر خودمان,بهانه های کمتری برای جنایت خوددارند.بیجه,خفاش شب و…بیادبیاورید.

      نقل قول

  • ولف: انصافا بازیش خوب بود.ولی بهترین نه بهترین نقش منفی جوکر با بازی هیث لیجر بود

    نقش منفیی که کلی طرفدار پیدا کنه که دیگه منفی نیست!! مهم اینه که بعد از مردن هیچکی دیگه یادی ازش نکنه که از جافری فک نکنم کسی یاد کنه!

      نقل قول

  • ولف:
    انصافا بازیش خوب بود.ولی بهترین نه بهترین نقش منفی جوکر با بازی هیث لیجر بود

    هیث لجر فوق العاده بود به طوری که با مارلون براندو مقایسش می کردن

      نقل قول

نظر شما چیست؟

:bye: 
:good: 
:negative: 
:scratch: 
:wacko: 
:yahoo: 
B-) 
:heart: 
:rose: 
:-) 
:whistle: 
:yes: 
:cry: 
:mail: 
:-( 
:unsure: 
;-) 
:head: 
:lol: 
:ostad: 
:faight: 
:ssad: 
:shame: 
:og: 
:shook: 
:sleep: 
:cheer: 
:tanbih: 
:mass: 
:snaped: 
:donot: 
:cun: 
:gslol: 
:winksmile: 
:secret: 
:stop: 
:bl: 
:respect: 
:sh: 
:shok: 
:angry: 
:noo: 
:han: 
:sf: 
:aa: 
:notme: 
:D: 
:fight: 
:gol: